Saint Silouan the Athonite

Posted Sept 24th, 2020

Ελληνική έκδοση

I pray to you, Lord, that all the peoples of the earth may know You in the Holy Spirit…

Saint Siluan the Athonite is one of the greatest modern figures of Mount Athos and the Orthodox monasticism in general.

Saint Silouan, aka Simeon, was born in Russia in 1866 and came to Mount Athos in 1892. He got tonsured in 1896 and got the great Scheme in1911.

A milestone in his life was the influence he had from the holy example of his father. He used to say characteristically: "he was never angry, he was always measured and calm with great patience, discernment and meekness. Yes, that kind of spiritual father I would like to have"!

Symeon, who was a very handsome and strong young man, was working on a prince's estate when God spared him to go on a pilgrimage to the tomb of St. John Sezenoff, the inmate. There, his soul received the grace of God and tasted the divine love. Since then he prayed fervently and with many tears and for the first time the desire for the monastic life was born.

But three months later, - so long did the Grace to the young Symeon last - he returned to the entertainment with his friends and completely lost the Divine Grace. Slowly he fell into the nets of this world and came to drink vodka to the point of intoxication with his friends, until one day he beat a young drunk, almost to death.

But Mother of God intervened in a miraculous way, saving him from the mud he was living in and bringing him to true repentance and a change of lifestyle. In his sleep he dreamed swallowing a large snake and was so shaken by the disgust he felt that he woke up and was thrown up in terror. Then he heard the voice of the Panagia saying to him: "As you did not like swallowing the snake, so I do not like your works." The sweet and full of pain voice of the Theotokos shocked him and was the reason for him to immediately change his way of life and to be reborn in his soul the desire for the monasticism he kept throughout his military service.

At the end of his military service he visited St. John of Krostand and left him a very sort letter saying: ΄΄Holy Father, I want to become a monk. Pray that the world will not hold me back΄΄. From that moment the flames of Hades began to roar around him and he felt this from then on throughout the rest of his life. After a while, he went to Mount Athos and specifically to the Monastery of Sint Panteleimon, where his great struggle began. Successive transitions from Grace to complete abandonment of God, an unspeakable martyrdom for those who experienced it. Characteristically, the Saint said :΄΄he who accepted the love of God in his soul cannot bear the abandonment of Grace and suffers until death΄΄.

So Saint Silouan, until he became a vessel of the Grace of Christ and was filled with the Holy Spirit, passed through fire and iron: sorrows, despair, experiencing the darkness of hell, founding himself in the bowels of Hades! When he reached the limits of sorrow and expressed it by telling God that He is relentless, then he tasted Grace as a "consuming fire" in his heart from the moment he saw our Lord Jesus Christ and said to him the supreme word: ΄΄keep your mind to Hades and do not despair ΄΄. From then on, the unquenchable desire, the divine love for Him, burned within him.

The Jesus prayer was burning incessantly in his soul, after it was given to him by the Mother of God herself for his brave struggle! The tears ran non-stop for the whole world and his heart ached for all the creation, which lived far from its Maker. His prayer to God, coming from his deep heart pain, was: ΄΄I pray to you, Lord, that all the peoples of the earth may know You in the Holy Spirit ΄΄. That is why Saint Silοuan was loved by all the  nations and became a World Saint in the soul of everyone.

A few lines cannot describe the virtues of this giant of the Spirit, such as his impatience, his love and especially his love for his enemies, his unceasing prayer for all nations and the whole creation, his Christlike humility and his complete obedience to every brother, not only to the spiritual father. Virtues that the Saint knew to hide very well. In 1915 he left for a while Mount Athos and visited the monasteries of his homeland.

He died on September 24, 1938 and on November 26, 1987 he was officially registered in the hagiology of the Orthodox Church.

May we have his blessing!

Fr. Christos

English Version

Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Δέομαι ουν σου Κύριε, ίνα γνωρίσωσίν Σε εν πνεύματι Αγίω πάντες οι λαοί της γης…

Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης είναι μία από τις μεγαλύτερες σύγχρονες φυσιογνωμίες του αγιορείτικου και γενικότερα του ορθοδόξου μοναχισμού.

Ο Άγιος Σιλουανός , κατά κόσμον Συμεών, γεννήθηκε το 1866 στη Ρωσία και ήρθε στο Άγιο Όρος το 1892. Εκάρη μοναχός το 1896 και έγινε μεγαλόσχημος το 1911.

Σταθμός στη ζωή του υπήρξε η επιρροή που είχε από το άγιο παράδειγμα του πατέρα του. Έλεγε ο Όσιος χαρακτηριστικά: ΄΄ποτέ δεν θύμωνε, ήταν πάντοτε μετρημένος και ήσυχος με μεγάλη υπομονή, διάκριση και πραότητα. Να, ένα τέτοιο γέροντα ήθελα να έχω!΄΄.

Ο Συμεών, ο οποίος ήταν πολύ όμορφος και δυνατός άντρας, εργαζόταν σ’ ένα κτήμα ενός πρίγκηπα, όταν ο Θεός οικονόμησε να πάει για προσκύνημα στον τάφο του Αγίου Ιωάννου Σεζένωφ του έγκλειστου. Εκεί η ψυχή του δέχτηκε τη Χάρη του Θεού και γεύτηκε τη θεία αγάπη. Από τότε προσευχόταν θερμά και με πολλά δάκρυα και του γεννήθηκε για πρώτη φορά ο πόθος για τον μοναχικό βίο.

Όμως τρεις μήνες μετά - τόσο διήρκεσε η Χάρις στον νεαρό τότε Συμεών - επανήλθε στις διασκεδάσεις με τους φίλους του και έχασε τελείως τη Θεία Χάρη και την προσευχή του. Σιγά-σιγά έπεσε στα δίκτυα του κόσμου και έφτασε να πίνει βότκα σε σημείο μέθης μαζί με την παρέα του, ώσπου μια μέρα κτύπησε έναν νεαρό μέθυσο, σχεδόν μέχρι θανάτου.

Όμως η Θεομήτωρ επενέβη με θαυμαστό τρόπο σώζοντάς τον από τον βούρκο που ζούσε και φέρνοντάς τον σε πραγματική μετάνοια και αλλαγή τρόπου ζωής. Στον ύπνο του είδε να καταπίνει ένα μεγάλο φίδι και ταράχτηκε τόσο από την αηδία που ένιωσε, που ξύπνησε και πετάχτηκε πάνω τρομαγμένος, κάνοντας εμετό. Τότε άκουσε τη φωνή της Θεοτόκου να του λέει: ΄΄όπως δεν σου άρεσε που κατάπιες το φίδι, έτσι δεν μου αρέσουν κι εμένα τα έργα σου΄΄. Η γλυκιά και γεμάτη πόνο φωνή της Παναγίας τον συγκλόνισε και ήταν η αφορμή ν’ αλλάξει αμέσως τρόπο ζωής και να ξαναγεννηθεί στην ψυχή του ο πόθος για τον μοναχισμό που κράτησε και σε όλη τη στρατιωτική του θητεία.

Κατά το τέλος της στρατιωτικής του θητείας επισκέφτηκε τον Άγιο Ιωάννη της Κροστάνδης και εκεί άφησε ένα ολιγόλογο γράμμα στον άγιο που έλεγε: ΄΄ Άγιε πάτερ θέλω να γίνω μοναχός. Προσευχηθείτε να μην με κρατήσει ο κόσμος΄΄. Από εκείνη τη στιγμή άρχισαν να βουίζουν γύρω του οι φλόγες του Άδη και αυτό το αισθανόταν από τότε σ’ όλη τη μετέπειτα μοναχική του ζωή. Μετά από λίγο, πήγε στο Άγιο Όρος και συγκεκριμένα στη Μονή του Αγίου Παντελεήμονα, όπου άρχισε ο μεγάλος αγώνας του. Αλλεπάλληλες μεταπτώσεις από τη Χάρη στην πλήρη εγκατάλειψη του Θεού, μαρτύριο ανείπωτο για όσους το βίωσαν. Χαρακτηριστικά έλεγε ο Άγιος : ΄΄αυτός που δέχτηκε την αγάπη του Θεού στην ψυχή του δεν αντέχει την εγκατάλειψη της Χάριτος και πονεί άχρι θανάτου΄΄.

Έτσι λοιπόν ο Άγιος Σιλουανός, μέχρι να γίνει δοχείο της Χάριτος του Χριστού και να πληρωθεί Πνεύματος Αγίου, πέρασε δια πυρός και σιδήρου: θλίψεις, απόγνωση, βίωσε το σκοτάδι της κολάσεως, βρέθηκε στα έγκατα του Άδη! Όταν έφτασε στα όρια του και το εξέφρασε με το να πει στον Θεό ότι είναι αδυσώπητος, τότε γεύτηκε και τη χάρη ως «πυρ καταναλίσκον» στην καρδιά του. Είδε τον Χριστό ο οποίος του του είπε τον κορυφαίο λόγο: ΄΄Κράτα τον νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι΄΄. Από τότε έκαιγε μέσα του ο άσβεστος πόθος, ο θείος έρωτας γι’ Αυτόν.

Η ευχή του Ιησού έκαιγε αδιαλείπτως στην ψυχή του, αφού του δόθηκε για τον ανδρείο αγώνα του από την ίδια τη Θεοτόκο! Πλέον τα δάκρυα έτρεχαν ασταμάτητα για όλο τον κόσμο και η καρδιά του πονούσε για όλη την κτίση, που ζούσε μακριά από τον δημιουργό της. Η προσευχή του με πόνο βαθύ έβγαινε προς τον Θεό και έλεγε: ΄΄Δέομαι ουν σου Κύριε, ίνα γνωρίσωσίν Σε εν πνεύματι Αγίω πάντες οι λαοί της γης΄΄. Γι’ αυτό άλλωστε αγαπήθηκε πολύ ο Άγιος Σιλουανός από όλα τα έθνη και έγινε Παγκόσμιος Άγιος στις ψυχές όλων.

Λίγες γραμμές δεν μπορούν να περιγράψουν τις αρετές ενός γίγαντα του Πνεύματος, όπως την ανεξικακία του, την αγάπη του και ιδιαίτερα την αγάπη του προς τους εχθρούς, την αδιάλειπτη νοερά προσευχή του για όλα τα έθνη και όλη την κτίση, τη χριστομίμητο ταπείνωσή του και την πλήρη υπακοή του σε κάθε αδερφό, όχι μόνο στον πνευματικό. Αρετές που ο Άγιος ήξερε να τις κρύβει πολύ καλά. Το 1915 βγήκε για λίγο από το Άγιο Όρος και επισκέφθηκε τα μοναστήρια της πατρίδας του.

Κοιμήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου του 1938 και στις 26 Νοεμβρίου 1987 έγινε η επίσημη κατάταξή του στο αγιολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Την ευχή του να έχουμε!