Social Media and Democracy

Posted February 11th, 2021

Ελληνική έκδοση

I never expected to write about such a topic, on which I declare myself a novice; but the permanent deprivation of the outgoing US President's right to post on social media, by decision of so-called tech giants, troubles beginners as well. The concern is not about this decision and its motives; is about the question of whether we take it for granted that social media providers have the right to do so on their own.

There are very serious objections to the dependence of freedom of expression on the good or bad will of a tech giant. One will say: ‘‘but these companies are private; they can load and unload whatever they want’’. This argument seems well founded but it is misleading.

First, in the US, these companies cannot be persecuted because of a criminal suspension of one of their users. This is precisely the legal imprint of the famous twenty-six words that have built the Internet and regulated online freedom in the US since 1996: ‘‘The provider or user of an interactive computer service will not be treated as the publisher or carrier of any information provided by another information provider’’.

Secondly, and more importantly, it seems naïve to accept lightly that Google, Twitter and others, are ordinary individuals like the owner of any newspaper; these tech giants control the public sphere in an unimaginable way, unprecedented in the history of mankind.

So, what can be done? One suggestion could be to continue what is being done and in marginal cases the provider intervenes, as has happened. An international regulatory authority could be set up to control the content of social media. The question in this case is whether could really be a universal traffic warden on the Internet? It seems that this would be really impossible both operationally and functionally; authoritarian governments would use it as an alibi for legalizing their intolerance to dangerous views and neoliberal lovers of a tout laisser-faire as a dummy of the fallen state vanity.

The second suggestion is to understand that this global social media oligopoly is, by itself, a universal trust, which has effectively set aside any notion of free competition. Do we truly desire that Amazon, Google, Apple and others, who blatantly violate any antitrust law, decide for themselves which apps to use or not?

So, the real question is whether power can be devolved from this private monster built to regulate the public sphere. Can we have laws that will bring order to this global spy capitalism, as the respective anti-trust laws have attempted to do over the New Deal in the US in order to stimulate free competition?

The most sarcastic thing is that in the US the prosecutor does not intervene, as freedom of speech is considered to be almost absolute.

The rule of law in our Democracy knows only one power that can prosecute or impose sanctions: the prosecutor's office, with all the difficulty this entails for an elected leader. Only this censorship is compatible with our Democracy. Everything else is problematic.

The former American President was largely made up of the social media that brought him down. The way that the outgoing US President fell online is not irrelevant to the way he was built. When we realize that the monster that we created must be destroyed, it is the moment of Justice.And Justice needs to come as a decision of law and not as unsolicited action that the creators of the monster will impose on themselves.

When the dust of the online fall settles, it's time for serious thoughts. During a President's term, only the rule of law should be able to shut his mouth and no one else.       

Fr. Christos

English Version

Δημοκρατία και μέσα κοινωνικής δικτύωσης

Δεν περίμενα ότι θα έγραφα ποτέ για ένα τέτοιο θέμα, επί του οποίου δηλώνω αρχάριος. Όμως η μόνιμη στέρηση του δικαιώματος του απερχόμενου Αμερικανού Προέδρου να κάνει αναρτήσεις στα social media με απόφαση των λεγόμενων τεχνολογικών γιγάντων προβληματίζει και τους αρχάριους. Ο προβληματισμός αυτός δεν αφορά τη συγκεκριμένη απόφαση και τα κίνητρά της. Αφορά το γενικότερο και βαθύτερο ζήτημα του αν δεχόμαστε ως αυτονόητο ότι οι πάροχοι των μέσων κοινωνικής δικτύωσης έχουν από μόνοι τους το δικαίωμα να προβαίνουν σε κάτι τέτοιο.

 Υπάρχουν πολύ σοβαρές αντιρρήσεις όσον αφορά την εξάρτηση της ελευθερίας της έκφρασης από την καλή ή κακή προαίρεση ενός τεχνολογικού γίγαντα. Θα πει κανείς: ‘‘μα οι εταιρείες αυτές ιδιώτες είναι, ό,τι θέλουν ανεβάζουν, ό,τι θέλουν κατεβάζουν’’. Φαινομενικά βάσιμο, πλην όμως παραπλανητικό.

Πρώτον, στις ΗΠΑ οι εταιρείες αυτές έχουν το ακαταδίωκτο. Δηλαδή δεν διώκονται εξαιτίας μιας ποινικά κολάσιμης ανάρτησης ενός χρήστη τους. Αυτό είναι ακριβώς το έννομο αποτύπωμα των περίφημων είκοσι έξι λέξεων που έφτιαξαν το Ίντερνετ και ρυθμίζουν τη διαδικτυακή ελευθερία στις ΗΠΑ από το 1996: «Ο πάροχος ή χρήστης μιας διαδραστικής υπηρεσίας ηλεκτρονικού υπολογιστή δεν θα αντιμετωπίζεται ως εκδότης ή φορέας οποιασδήποτε πληροφορίας που παρέχεται από άλλον πάροχο πληροφοριακού περιεχομένου».

Δεύτερον, και σημαντικότερο, το να δεχτούμε ελαφρά τη καρδία ότι οι Google, Twitter και όποιοι άλλοι είναι απλοί ιδιώτες, σαν τον ιδιοκτήτη μιας οποιασδήποτε εφημερίδας, φαίνεται τουλάχιστον αφελές. Οι τεχνολογικοί αυτοί γίγαντες ελέγχουν τη δημόσια σφαίρα με τρόπο ασύλληπτο, πρωτοφανή στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Επομένως, τί μπορεί να γίνει; Μία πρόταση θα μπορούσε να είναι να συνεχίσει αυτό που γίνεται και σε οριακές περιπτώσεις ο πάροχος να επεμβαίνει, όπως και συνέβη. Θα μπορούσε να συσταθεί μιας διεθνής ρυθμιστική αρχή, στην οποία θα εναποτεθεί η αρμοδιότητα του ελέγχου του περιεχομένου των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Το ερώτημα στην περίπτωση αυτή είναι αν όντως μπορεί να υπάρξει ένας οικουμενικός τροχονόμος στο Διαδίκτυο ή αυτό είναι απλώς μια υπερφίαλη προσδοκία. Φαίνεται ότι κάτι τέτοιο θα ήταν πραγματικά αδύνατο τόσο λειτουργικά όσο και επιχειρησιακά :oι αυταρχικές κυβερνήσεις θα το χρησιμοποιούσαν ως άλλοθι νομιμοποίησης της δυσανεξίας τους σε επικίνδυνες απόψεις και οι νεοφιλελεύθεροι εραστές ενός tout laisser - faire ως ανδρείκελο της ξεπεσμένης κρατικής ματαιοδοξίας.

Το δεύτερο είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό το πλανητικό ολιγοπώλιο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης συνιστά από μόνο του ένα οικουμενικό τραστ, το οποίο ουσιαστικά έχει αναιρέσει οποιαδήποτε έννοια ελεύθερου ανταγωνισμού. Πόσο αλήθεια θέλουμε οι Amazon, Gοοgle, Apple και άλλες, που παραβιάζουν εξόφθαλμα κάθε αντιμονοπωλιακή νομοθεσία, να αποφασίζουν μόνες τους ποιες εφαρμογές θα χρησιμοποιούμε ή όχι;

Άρα το πραγματικό ερώτημα είναι αν μπορεί η εξουσία να απαγκιστρωθεί από αυτό το ιδιωτικό τέρας που έχει φτιαχτεί για να κανοναρχεί στη δημόσια σφαίρα. Μπορούν να υπάρξουν νομοθεσίες που θα επιχειρήσουν να βάλουν μια τάξη στον παγκόσμιο κατασκοπευτικό καπιταλισμό, όπως οι αντίστοιχες αντιτράστ νομοθεσίες επιχείρησαν να κάνουν  επί Νιου Ντιλ στις ΗΠΑ, προκειμένου να τονώσουν τον ελεύθερο ανταγωνισμό;

Το πιο σαρκαστικό είναι ότι στις ΗΠΑ ο εισαγγελέας δεν επεμβαίνει, καθώς θεωρείται ότι η ελευθερία του λόγου είναι σχεδόν απόλυτη.

Τα κράτη δικαίου του δυτικού  κόσμου γνωρίζουν μία μόνο εξουσία που μπορεί να διώξει ποινικά ή να επιβάλει κυρώσεις: την εισαγγελική αρχή, με όση δυσκινησία αυτό συνεπάγεται για έναν εκλεγμένο ηγέτη. Μόνο αυτή η λογοκρισία είναι συμβατή με το κράτος δικαίου. Τα υπόλοιπα είναι προβληματικά.

Ο πρώην αμερικανός Πρόεδρος φτιάχτηκε, σε μεγάλο βαθμό, από τα social media που τον γκρέμισαν. Το πώς έπεσε διαδικτυακά ο απερχόμενος Πρόεδρος των ΗΠΑ δεν είναι άσχετο με το πώς χτίστηκε. Όταν συνειδητοποιούμε ότι το τέρας που δημιουργήσαμε πρέπει να καταστραφεί, τότε είναι η στιγμή της Δικαιοσύνης. Όχι όμως της αυτόκλητης δικαιοσύνης που θα επιβάλουν μόνοι τους οι δημιουργοί του τέρατος αλλά της δικαιοσύνης που αποδίδεται από το καθ' ύλην αρμόδιο όργανο.

Όταν κατακάτσει ο κουρνιαχτός της διαδικτυακής πτώσης είναι ώρα για σοβαρές σκέψεις. Στη διάρκεια της θητείας ενός Προέδρου μόνο η έννομη πολιτεία πρέπει να μπορεί να του κλείνει το στόμα και κανείς άλλος.

π. Χρήστος